Apeldoornse Courant, 13 maart 2000, recensie van het concert in de Gigant van 10 maart.

Tröckener Kecks aan derde jeugd begonnen

Tröckener Kecks had vrijdag een half uur nodig om warm te draaien. De band oogde wat vermoeid. Daarna trok zanger Rick de Leeuw zijn jasje uit, en stroopte hij zijn mouwen op.
Vervolgens speelden zich taferelen af die deden denken aan de tijd, toen de Kecks jaarlijks langs het clubcircuit tourden. Er werd gedanst, gesprongen en met de armen gezwaaid.
Aan het slot van het bijna twee uur durende concert zongen de fans de teksten letterlijk mee. 'Ik denk nooit meer aan jou' werd minuten lang door de zaal gezongen zonder dat de band er nog aan te pas hoefde te komen. Velen bleken zelfs de unieke titel 'Zou je niettegenstaande de recente gebeurtenissen toch nog een verblijf op amoureus gebied in overweging willen nemen,' te kunnen scanderen.
Niets nieuws van het Kecks front dus, behalve dat ze een paar jaartjes ouder zijn geworden, een prachtig nieuw album hebben gemaakt, en door de bescheiden hit 'Niemand Thuis' een nieuw en jonger publiek hebben gevonden. Aan de muziek zelf is niets veranderd. De groep kan putten uit een repertoire dat in twintig jaar tijd is opgebouwd. Zanger Rick de Leeuw en bassist Theo Vogelaars zijn de oerleden die in 1980 al bij het (toen nog) punkbandje Tröckener Kecks zaten. Rob van Zandvoort op toetsen en Gerben Ibelings op drums horen er al een jaar of zes bij en Phillip Tilli ook al weer drie jaar.

Het gaat bij de Kecks om de liedjes. Die laten zich het best omschrijven als popliedjes met een rafelig randje, lekker in het gehoor liggend, zonder franje en nooit commercieel of glad. Het concert bestaat uit snelle nummers afgwisseld met ballads. Veel ballads deze keer.
Het mooie daarvan is dat ze recht uit het hart komen en toch niet sentimenteel of zeikerig worden. Dat is vooral de verdienste van Rick de Leeuw, die als zanger misschien beperkt is, maar dat ruimschoots compenseert met zijn uit duizenden te herkennen stemgeluid. Aan zijn prachtige lyrische teksten kan menige Nederlandse popgroep een voorbeeld nemen. De Kecks doorstonden de jaren tachtig en negentig en zijn doodleuk aan hun derde jeugd begon.

Pers