Rick de Leeuw, De Laatste Held
Welk boek ligt er op dit moment naast uw bed?
Waar leest u het liefst?
Welk boek moet u nog steeds terugkrijgen?
Van welk boek vond u de film beter?
Met welke romanpersonage zou u een verhouding willen beginnen?
Hoe vat u De Avonden in een zin samen?
Welk gedicht beweert u uit uw hoofd te kennen?
In welk boek bleef u hopeloos steken?
Wat is uw favoriete beginzin?
Welk einde had u graag herschreven willen zien?
Ezelsoor of boekenlegger?
Welke auteur zou uw ideale drinkgezelschap zijn?
Wat is het laatste boek dat u deed huilen?
Welke klassieker moet u nu toch echt eens lezen?
Als welk personage wilt u na uw dood terugkeren?
Welk boek had u willen schrijven?
'Fantoompijn' van Arnon Grunberg. Net in begonnen.
In de trein naar Brussel. Heen en terug. Een lekkere afstand voor een boek.
Bij deze een oproep aan allen. Ik mis bijna al mijn John Le Carre's. En dat is nog maar het topje van de ijsberg.
Ik heb de - volgens de posters 'wereldberoemde' - boeken van Anne en Serge Colon nooit gelezen, maar durf met een gerust hart te zeggen dat ik de films van 'Angelique' beter vond.
Angelique.
'Buiten was het zonlicht teruggedrongen tot een scherp, grijs schijnsel'. (pag. 69)
Ik beweer zo veel.
In 'De Gebroeders Karamazov'. Traag, traag, traag, honderden pagina's lang. Ik houd, denk ik, niet zo van oude boeken. Het is nu allemaal sneller.
'Als kleine jongen haalde Kees verscheidene stomme streken uit', uit Theo Thijssen's Kees de jongen. De allermooiste beginzin staat in 'Bloedrode Oogst' van Dashiel Hemmet. Maar dat ben ik kwijt. En ik wil niet fout citeren.
Het einde van 'Fabian' van Erich Kastner is - in al z'n logica - onbevredigend. De hoofdpersoon overkomt alles, maar maakt geen deel uit van de wereld en de eerste keer dat hij ingrijpt, verdrinkt hij. Einde boek.
Ik probeer de pagina te onthouden en lees meestal het hoofdstuk uit.
Jan Cremer. Omdat ik wel eens met hem drink en dat is altijd goed.
Kees de jongen. Ja, ook een oud boek, maar na al die jaren nog steeds fris.
Tijdens de voorbije zomervakantie in Griekenland viel me weer eens op hoe weinig klassieken ik eigenlijk ken. Zonde. Je weet er net genoeg van om het erg te vinden dat je zo weinig weet.
Pippi Langkous. Zij blijft toch de leukste, zo vrolijk.
Ik ben allang blij dat het me eindelijk gelukt is een boek te schrijven.