MUSIC MAKER (1987)

'Betaalde Liefde', de vorige LP van de Tröckener Kecks, is één van de beste Nederpopplaten die ik ken. Simpele, pakkende liedjes met dito teksten, die door de rammelende productie eerder aan charme winnen dan verliezen. Voor het maken van de opvolger hebben de Kecks twee jaar de tijd genomen, een periode die werd overbrugd met de prachtige singles 'Hoop Doet Leven' en 'Mooier Dan De Rest'. Ondanks dat de groep onlangs in een interview in OOR wat onterecht uithaalde naar Music Maker en haar lezers (zanger Rick de Leeuw zou alleen al uit de stukken over de Kecks moeten weten dat dit blad niet louter aandacht heeft voor technische vaardigheden), keek ik reikhalzend naar deze plaat uit. Welnu, 'Eén Op Eén Miljoen' valt niet tegen. De plaat is zelfs nog een tikkeltje beter dan z'n voorganger. Tekstueel heeft de groep duidelijk aan zeggingskracht gewonnen, zonder dat dit ten koste is gegaan van de directheid. Muzikaal is het voor een belangrijk deel weer hetzelfde liedje, inclusief te vlakke productie, maar na 'Betaalde Liefde' zat ik ook niet echt op iets anders te wachten. Zolang ze zulke mooie platen maken, nemen we het af en toe wild om zich heen slaan van De Leeuw en de zijnen maar op de koop toe.

OOR (Erik van den Berg, oktober 1987)

Na jaren van fervente propaganda voor het 'eigen beheer'-product geven ook de sympathieke Amsterdamse Tröckener Kecks hun distributie - wijselijk - uit handen. Terecht bovendien, want de groep verdient het om bij meer dan 'Eén Op Eén Miljoen' mensen bekend in de oren te klinken. De Kecks kennen eigenlijk maar één kunstje, maar vertonen dit telkens op een dusdanig charmante en pakkende manier, dat je voorraadje sentiment wel tot microscopische proporties moet zijn geslonken, wil je dit viertal niet in je hart sluiten. Want naast die schemerzone tussen triviale gitaarrock en punky agitpop staan steeds weer die prachtige, intieme verhaaltjes, die rake snapshots waarin het nachtelijke uitgaansleven met zijn bordelen en natte straten haar functie als decor ontstijgt, en waarin de vlucht van de huiselijke zekerheid naar de losgeslagen grotestadsparanoia eindigt in het vertroebelende niemandsland van de onvermijdelijke kater. De immer aanwezige ik-figuur worstelt voordurend met twijfels, liefdesproblemen, een wankel realiteitsbesef en de daaruit voortvloeiende, bijna surrealistische ervaringen, die zelden zo treffend werden verklankt als door de getergd-nasale stem van Rick de Leeuw; de man bezit een geluid waarin meer lijdend voorwerp schuilt dan in alle Boeijens, Hazessen en De Booijen bij elkaar. De andere drie Kecks (gitaar-bas-drums) ploegen ondertussen onverdroten voort: snel, strak, soms wat monotoon ('Diep In Mijn Hart'), maar altijd vol vaart en gedrevenheid, opdat tekst en muziek bij vlagen kunnen versmelten tot absolute rock & rol-parels als 'Nu Of Nooit' (De Leeuw in duet met I've Got The Bullets' Fréderique Spigt) of het suggestieve sfeerstuk 'Vannacht'. Maar ook de rest is puur snoepgoed, gemaakt om aandachtig en vooral stukje bij beetje verorberd te worden; een bruisende, rood-verlichte twilight-zone gaat voor je open. Nu Of Nooit.

HERVORMD NEDERLAND (Peter Bruyn, november 1987)

...Minder helder, maar niet minder Hollands klinkt het vierde album van de Tröckener Kecks. Na een start als Nederlandstalige punkgroep lieten de Kecks steeds meer melodie in hun liedjes sluipen, en het zojuist verschenen 'Eén Op Eén Miljoen' mag je gerust een juweeltje noemen. De teksten van drummer Leo Kenter worden steeds mooier en hebben inmiddels een niveau dat de clichébrouwsels waar de Rob de Nijsen en Benny Neymannen van dit land hun platen mee vullen, ver te boven gaat. Zanger Rick de Leeuw wil in zijn enthousiasme nog wel eens onverstaanbaar worden, maar het bijgeleverde tekstvel vergoedt veel. En als je de songs eenmaal kent blijf je meezingen, want de koortjes en refreinen zijn aanstekelijker dan ooit. De pop van de Kecks is op het eerste gehoor nog altijd een beetje rommelig, maar een tweede keer luisteren moet iedereen die nog niet door 'doem' of 'postmodernisme' afgestompt is over de streep trekken. Want wie - in ieder geval géén Normaal en géén Goede Doel - durft nog met het vuur van de punk te zingen: 'Als je doet wat je niet doen wilt en je raakt je dromen kwijt (...) is dat zonde van de tijd'.

RECENSIE CD 'ÉÉN OP ÉÉN MILJOEN / BETAALDE LIEFDE'
MUSIC MAKER (1989)

Eind vorig jaar bracht Torso de vierde LP van de Tröckener Kecks uit, 'Eén Op Eén Miljoen'. De plaat moest en zou de doorbraak van de groep worden en voor de single met de toepasselijke titel 'Nu Of Nooit' werd door de verzamelde popcritici al een plekje in de Top 40 bedacht. Jammer genoeg kopen journalisten haast nooit singles en komen platen met een prominente, scheurende gitaar niet eens in de playlist, laat staan in de Tipparade, dus die vlieger ging niet op. Reden voor droefheid? Niet echt. De afgelopen weken zag ik de Kecks tweemaal optreden, beide keren in een uitverkocht huis met een uitbundig meezingend publiek. In het stalletje achter in de zaal liep de verkoop van T-shirts en platen als een lier, waarmee en passant werd geïllustreerd dat popmuziek toch nog iets van rebellie in zich heeft en zich niet zomaar laat vangen in gevestigde instituten als playlist en hitparade. In het assortiment van het reizende Kecks-winkeltje is inmiddels ook de eerste CD opgenomen. De groep biedt daarbij waar voor je geld, want men heeft de laatste twee LP's 'Betaalde Liefde' en 'Eén Op Eén Miljoen' - die overigens elk nauwelijks een half uur duren - op één CD gezet. Daardoor is de CD natuurlijk een aanrader, hoewel een uur Kecks-muziek achter elkaar door de eenvormigheid van de composities wat saai wordt. Gelukkig biedt een CD de mogelijkheid de afspeelvolgorde van je favoriete liedjes te programmeren en dat zijn er wat mij betreft bij de Kecks heel wat. Een andere reden is de veel betere geluidskwaliteit van met name 'Betaalde Liefde'. Deze LP werd destijds door de groep in eigen beheer in België geperst. Daar perst men weliswaar goedkoop, maar niet zo goed als bij een aantal duurdere Nederlandse perserijen. Op de CD blijkt 'Betaalde Liefde' naast mooie liedjes ook veel dynamiek te bevatten. Ook hoor je soms vrij meedogenloos dat de drums voor die LP met een PortaStudio (!) zijn opgenomen of dat de zaak met een compressor bij elkaar gehouden wordt. Maar het gevoel van een aangename verrassing blijft overheersen. En 'Eén Op Eén Miljoen' klonk op de plaat al goed. De CD voegt daar weinig aan toe. Ook bij deze plaat hoor je dat het budget niet al te hoog was en dat de groep kiest voor spontaniteit en spanning in plaats van technische perfectie, maar dat is bij de stoomwalspop van de Tröckener Kecks geen bezwaar te noemen.

RECENSIE SINGLE 'HOOP DOET LEVEN'
MUSIC MAKER (1988)

De Kecks uit Amsterdam zijn met een Tour de Force bezig die sinds de beginjaren van de Golden Earring niet meer vertoond is. Geen Nederlandse band bracht achter elkaar zoveel leuke singles uit. 'Niet Alle Meisjes Zijn Verliefd Op Kors', 'Liever Blind', 'Los Zand', 'Naar De Top' en 'Souvenir' zijn stuk voor stuk juweeltjes die het medium single weer bestaansrecht geven. 'Hoop Doet Leven' is de volgende in de rij klassiekers in spé. De Tröckener Kecks hebben het feit dat geen enkele platenmaatschappij ze destijds lustte in hun voordeel om weten te buigen. De veelkleurige hardcover hoesjes zijn veel fraaier (en dus duurder) uitgevoerd dan ooit bij een platenmaatschappij zou mogen. Bovendien heeft de muziek nog alle scherpe kantjes die op het eerste gezicht succes in de weg leken te staan en nu juist het eigen gezicht van de band bepalen. Een beetje producer had bijvoorbeeld zanger Rick de Leeuw allang de mond gesnoerd wegens vermeende slordige uitspraak. Maar door die nonchalance weet Rick nou juist de kleffe braafheid van Toontje Lager en aanverwante groepen te vermijden. De kwaliteit van de Kecks-platen wordt voor een belangrijk deel bepaald doordat ze sinds 1982 met dezelfde producer (Thé Lau van The Scene) en studio (de 24-sporen Stable Studio van Roel Toering, ja die weer!) werken. Door die vertrouwdheid met elkaar bouw je op een gedegen manier aan je eigen geluid. Bij de Kecks is dat eigen geluid hard en levendig, voornamelijk bepaald door gitaar, bas en drums. De basis wordt meestal in één keer ingespeeld, gewoon met microfoons voor de versterkers. (Zo te horen is er in het vrij rustige 'Hoop Doet Leven' wat meer gebruik gemaakt van overdubs dan voorheen.) De overspraak wordt in toom gehouden door alles goed met schotten af te schermen. Toen ik de Kecks onlangs live zag viel me op dat elk instrument op het podium al een goed geluid had. Blijkbaar hebben de vier Kecks de moeite genomen om kritisch naar hun eigen instrumenten en versterkers te luisteren. Het kenmerkt in ieder geval de doordachtheid waarmee de Kecks met hun zo spontaan overkomende muziek bezig zijn.