Bron: Telegraaf 2 januari 1999, 'Eigen kijk' door Jaap de Groot.
|
De winterstop heeft anno 1999 iets verfrissends. Eindelijk is er wat afstand met het doormalende topvoetbal, dat zo langzamerhand wedstrijden op een lopende band lijkt af te leveren. Daarbij zijn spelers meer en meer verworven tot rugnummers. De artiesten van weleer zijn onderdeel van een heus productieproces en helaas heeft dit een grotere hardheid en verlaagd normbesef in de hand gewerkt. Werden Johan Cruyff en Marco van Basten nog gezien als unieke artiesten, een natuurtalent als Ronaldo wordt bovenal als product geëxploiteerd. Rendement en zakelijkheid in plaats van creativiteit en emotie. Daarom was het ook een verademing om de afgelopen week de multi-functionele stadions even te verruilen voor rokerige muziektempels waarin Tröckener Kecks (rock & roll), Specs Hildebrand & The Living Room Band (country blues) en The Nits (creatieve moderne pop) de zalen plat walsten. Drie totaal verschillende bands, maar wel spelend vanuit één en dezelfde filosofie: ze weigeren marionetten te zijn van een keihard commercieel metier. De voornaamste marketinggedachte die gehanteerd wordt is de investering in creativiteit en levensvreugde. Muziek is de 'way of life' en daarin proberen ze vooral eerlijk naar zichzelf toe te blijven. En in deze snel voortrazende wereld is dat niet altijd even makkelijk. Bovendien is spelen in een ongecompliceerde rockband als Tröckener Kecks vandaag de dag geen vetpot. Voorman Rick de Leeuw hield tijdens 1998 dan ook rekening met een terugslag met verstrekkende gevolgen. Tot op kerstavond in het Amsterdamse Paradiso de band weer het licht zag. Op inzet en kracht speelde Tröckener Kecks de Cup Final op Wembley. Voor de band een ervaring die niet in geld viel uit te drukken. Het leverde in ieder geval weer voldoende moraal op om plankgas 1999 binnen te stuiven. De vraag is nu, in hoeverre voetballers vandaag de dag nog bereid zijn in creativiteit te investeren. Spelvreugde en het verbeteren van het talent, boven allesbepalende contracten. Die spelers zijn helaas van een uitstervend ras. Managers hakken steeds vaker knopen door en intussen rinkelt de kassa steeds harder en valser. Het maakt voetballers tot illusieloze kinderen, die nauwelijks nog besef hebben van rechten en plichten. Niet alleen naar een club toe, maar vooral naar zichzelf. Het zal de komende maanden weer volop te constateren zijn. Een leven van voortdurend buigen of barsten. Daarom was het fijn om te lezen, dat in de Ajax-souvenirshop de artikelen van Jari Litmanen het meest worden verkocht. Uitgerekend een speler die wars is gebleven van de gekte rond het topvoetbal. Altijd op de achtergrond, maar wel iemand die van jongs af aan een doel voor ogen heeft gehad. Waarin het verbeteren van zijn talent en levensvreugde centraal staan. Ooit liet Jari Litmanen weten, dat als hij geen plezier meer in het voetbal zou hebben, hij waarschijnlijk meteeen zou stoppen. Een rugzak pakken en de wereld over trekken is dan een serieuze optie. Op zoek naar nieuw plezier in het leven. Jari Litmanens contract loopt aan het einde van dit seizoen af. Op dit moment weet hij nog niet wat hij gaat doen. Voor het 'grote geld' zal de Fin in ieder geval niet kiezen. Zijn keuze wordt straks bepaald door de heersende sfeer en de mogelijkheid om zich verder te ontplooien. Vandaar dat Ajax bij Jari Litmanen alleen een kans maakt als het de komende maanden weer leuk wordt binnen de club. Vervolgens moet hem een nieuw perspectief worden geboden. Pas dan komt het geld ter sprake. maar Jari Litmanen houdt dan ook van rock & roll. |