De Telegraaf, 15 april 2000, door Ron Pereboom Voller

"Het pathos ligt bij de deur"

De mist die langzaam maar zeker het water aan de Amsterdamse Levantkade omfloerst en het voormalige KNSM-eiland in nevelen hult, past perfect bij de stemming van Rick de Leeuw. De Tröckener Kecks voorman is nog steeds bezig met het verwerken van het verleden, een grijs en donker verleden, dat hij zelf jarenlang in nevelen hulde. Tot '92 toen hij in "De Jaren Van Verschil"er al over repte. Nu, op de opvallende nieuwe plaat van de Kecks, ">tk", komt hij in "Winnaars, Verliezers" terug op zijn jeugd op de katholieke kostschool Hageveld in Heemstede.

Dat beklemmende milieu heeft 'm niet veel goed gedaan, getuige z'n openingsstatement tijdens ons interview. We hebben het over de scholen waar je als ouder (De Leeuw heeft twee zoon's van zeven en vier jaar) je kinderen naartoe moet sturen. Een moeilijk keuze. De Leeuw: "Er zijn hier in de buurt maar drie scholen: een oecumenische, een katholieke en een openbare. Ik heb het niet op katholieken. Vooral op de katholieke school zeggen ze: je, we zijn wel katholiek maar we doen er niets aan. Dat vind ik nou zo typerend voor katholieken. Ik moet ze niet en zeker niet dat soort, als je begrijpt wat ik bedoel. Het nettoresultaat is dat de oecumenische school negentig procent zwart is, de katholieke school nagenoeg wit en de openbare er tussenin zit. De katholieken hebben het slim geregeld, die hebben een eliteschool voor zichzelf gecreëerd. Het is een soort nieuw racisme, dat katholicisme. Een paus die nog altijd claimt dat de wereld plat is en er geen condooms mogen worden gebruikt, staat aan het hoofd van een toch verdekt racistische organisatie. Let op, over twintig jaar is het gewoon verboden. Lijkt me een gezonde ontwikkeling.

Toch zijn de liedjes die de Tröckener Kecks maken en hebben gemaakt niet van het soort 'met gebalde vuist op de barricaden.' "Daar houd ik ook niet van", grijnst De Leeuw. "Dat laat ik liever over aan types als Van 't Hek, die zich elke dag wel ergens boos over maakt. Lekker makkelijk succes. Maar op het moment dat er echt iets gedaan moet worden staat zo iemand alweer te roepen dat er iets anders is waar we ons druk over moeten maken. Het gevoel dat ik problemen, mijn problemen, op moet lossen, mag ik voor een groot deel binnen muzikale kaders doen. En dat verpak ik op mijn manier. Als ik muziek niet had gehad was ik nu een stuk gefrustreerder geweest."

Toch staat de groep duidelijk voor bepaalde waarden en normen. De Leeuw: "Tien jaar geleden waren we, na jaren noeste arbeid, eindelijk populair aan het worden. Net op dat moment kwamen de commerciële omroepen die, om een zo groot mogelijk publiek te bereiken, zo plat mogelijk dingen gingen uitzenden. Een beeld dat haaks stond op het onze, dat was gevoed door acts die we in Paradiso hadden gezien en niet die playbackers in Top Pop. Het was verraad geweest als we aan die commercie hadden meegewerkt. Ik weet het breekpunt nog precies: dat was de dag dat ik gevraagd werd om Freddy Mercury te playbacken! Ik zag mezelf al in een schort met een snor en een pet op, kom zeg! Ik ben toch niet gek? Dan maar liever niet beroemd."

Het heeft ze nog eens tien jaar gekost, zo blijkt. Want met de nieuwe plaat zijn de recensies eindelijk weer eens jubelend. Een heel bevredigend gevoel, noemt De Leeuw het. "We hebben op een heel geinspireerde manier aan deze plaat gewerkt", vertelt de 40-jarige zanger, "dus de reacties erop had ik wel verwacht. Meer dan ooit hebben we de studio als uitgangspunt genomen, en niet het podium. Ik zal het je uitleggen: 30 september 1977, The Jam in Paradiso, dat was voor mij de reden om in de muziek te gaan. Ons doel was dan ook om een goeie live-band te worden. Als dat je lukt krijg je een bepaalde houding te opzichte van muziek. Maar alles wat je op het podium nodig hebt om en goeie show neer te zetten heb je in de studio niks aan. Dan kun je wel met een machtig gebaar je haar opzij gooien, armen spreiden en uit volle borst zingen, maar daar hoor je op de plaat niets van terug. Het heeft lang geduurd eer we dat durfden loslaten, om al dat pathos bij de deur achter te laten.
Nee, wij gaven liever de studio de schuld of zeiden dan dat we geen studioband waren. Gaandeweg de opnames van 'Dichterbij Dan Ooit' onze vorige plaat, groeide het besef dat er ook in de studio, eigenlijk wetten gelden. Wat we toen hebben ontdekt hebben we op deze plaat uitgeprobeerd. En dat heeft gezien de reacties klaarblijkelijk gewerkt."

Pers