Op weg naar Euro 2000 een serie gesprekken over de liefde voor het voetbal.

"De foto, waarop Cruijff voor zeven jaar bijtekende bij Ajax, had ik boven m'n bed hangen." (of "Vroeger, met Cruijff er bij, was de vraag nooit óf Ajax ging winnen, maar met hoevéél ze gingen winnen.")
"Ik was linksbuiten -snel, handig- van de A-pupillen van HFC, de Kóninklijke HFC uit Haarlem. Dat, zoals altijd, op 1 januari tegen de Oud Internationals zou voetballen. En wíj mochten de voorwedstrijd spelen. Maanden heb ik elke nacht gedroomd dat 't stadion met die mooie, oude, houten tribune helemaal vol zou zitten en dat ik zou scoren, héél mooi scoren. Maar op 29 december 1971, drie dagen voor míjn dag, overleed m'n moeder.
'Nou gaat die wedstrijd niet door,' was m'n eerste reactie, waar ik me nu nóg voor schaam. We hebben gespeeld; 2-1 verloren, maar .... ik heb gescoord. En een hele mooie: ik nam een corner van rechts, indraaiend met links; de bal wordt weggekopt, komt voor m'n linker en ... kledder: goal!
Tijdens het WK'98 ben ik studiogast geweest bij de BRT. We hebben nog een partijtje gespeeld, waarin ik er precies zo eentje heb gemaakt. Pol van Himst, de Belgische Johan Cruijff -en zeker vanaf dat moment!-, heeft er voor staan applaudisseren."

"Johan Cruijff is heel belangrijk voor me geweest. Op de dag dat ik naar kostschool verbannen werd -wat op dat moment het tijdelijk einde van mijn jeugd betekende- ging hij naar Barcelona. Twee jaar eerder had hij nog voor zeven jaar bijgetekend. De bijbehorende foto, waarop hij zijn handtekening zet -met zijn Danny naast zich en de oude Van Praag vaderlijk over hem heen gebogen- had ik boven m'n bed hangen.

Na de zomer komt m'n boek 'De laatste held' uit, dat over m'n jaren op die kostschool gaat. Johan Cruijff is daar in die periode regelmatig langs gekomen om me te adviseren of te steunen als ik 't effe niet meer wist. Wat hij altijd zegt -'Elk nadeel hep z'n voordeel'- wist ik dus al. In dat boek komt naar voren dat zijn rol veel groter is dan alleen die van voetballer. Al was en is hij natuurlijk de grootste. Ik kan me zijn beroemde goal in het Haagse Zuiderpark -de lob over Ton Thie- nog heel goed herinneren.
Hij liet het gebeuren op 2 januari 1972, een dag na 'mijn' wedstrijd in Haarlem en in die voor mij nogal emotionele dagen gaf hij zo dat min-of-meer godsbewijs af. Zoiets hebben we al lang niet gezien; zeker niet het afgelopen seizoen, zelfs niet van Dani, de net-niet Cruijff, die naar de kloten is geholpen. Of -als sommige berichten kloppen- zichzelf naar de kloten helpt. Nee, de problemen bij Ajax zitten heel diep. Wat zijn ze afgezakt! Vroeger, met Cruijff er bij, was de vraag nooit óf ze gingen winnen, maar met hoevéél ze gingen winnen."

"Ik ben heel lang blijven hopen op een carrière als profvoetballer. En eigenlijk heb ik -onwillekeurig- nog steeds de hoop dat ik ontdekt wordt. Dat als ik ergens een partijtje aan het voetballen ben er een streekbus stopt, waar -toevallig- net een scout uitstapt. Als ik in een park loop waar gevoetbald wordt, hoop ik ook altijd dat de bal naar mij rolt, zodat ik 'm met een mooi gevoelig boogje terug kan trappen, waarna ze me vragen of ik misschien mee wil doen. Ik heb op m'n zestiende voor de muziek gekozen, nadat ik The Jam in Paradiso had gezien. Was een goeie keus, want als profvoetballer was ik niet verder gekomen dan de onderste regionen van de tweede divisie, die toen nog bestond. En dan was m'n einde roemloos geweest, als sigarenwinkelier in Emmen."
"In het park waar wij voetbalden waren ook altijd jongens, die een Ajax-shirt aan hadden. Belachelijk vond ik dat. Zo'n shirt mocht je alleen dragen als je bij Ajax speelde, vond ik. Dan verdiende je 't.
Doen alsof of hopen dat een ander denkt dat jij .... Nou ja, dan ben je toch een sukkel. Dus is het met trots dat ik kan meedelen, dat we vorig seizoen met het Ajax Magazine, waar ik voor schrijf, tegen het Liverpool Magazine hebben gevoetbald; en dat ik voor het eerst van m'n leven het Ajax-shirt gedragen heb. Misschien ook voor het laatst, maar toch; de eerste keer is de enige echte keer. Dertig jaar had ik er op gewacht en ineens stapte ik zo maar die droom binnen. Ik was helemaal onder de indruk, heb geen bal geraakt, was dra-ma-tisch slecht. Op een gegeven moment kwam er een iets te scherpe voorzet. Met een sliding lukte het die bal te halen: op de paal, dus niet gescoord. Omdat het veld gortdroog was, lag m'n been van m'n heup tot m'n enkel hélemaal open. Het is gaan ontsteken en ik heb drie weken geen broek kunnen dragen. Als ik die bal er in had getikt, had ik waarschijnlijk niet eens wat gevoeld. Maar helaas, het was me niet gegund."

"Wat ik vroeger ook altijd deed, was commentaar geven bij m'n eigen spel. Zwijgend, zacht, of hardop; maar altijd was er m'n eigen commentaarstem: 'De Leeuw, mooi aangenomen' of 'Oh! Hij doet 't zelf!' Bij een pass, die niemand bereikte, was 't: 'Verkeerd begrepen'. Met al die overbekende voetbalcliché's is niks mis. Een steekballetje ís dus altijd 'leep' en een snelle aanvaller 'ongrijpbaar'. Dat klopt al decennia. Uit België komen teksten als 'paniek in de zestien' en 'het eerste schot tussen de palen'; geweldige uitdrukkingen. Op Duitsland hoorde je 'Glanzparade' en een scheidsrechter, bijvoorbeeld uit Hongarije, was altijd 'Der Unparteiische aus der Ungarn'. Ik hoop maar dat de BRT, de BBC en het ZDF het EK ook uitzenden en niet de commerciëlen uit die landen. Heerlijk om even naar Duitsland over te schakelen als ze achter komen: 'Mensch! Wie ist das denn ja möglich?!'
Ik ben bij de afscheidswedstrijd van Johan Cruijff geweest: Ajax-Bayern München 0-8, god-ver-domme! De toen weer opgepookte hekel raak ik niet snel kwijt en dus vrees ik de dag dat Ajax met drie Adidas-strepen gaat spelen. Adidas, dat is Bayern München, zeker geen Ajax. Johan Cruijff speelde niet voor niets op Puma."