De vijf mooiste elpees van deze eeuw

De eerste band die mij naar adem deed happen was The Jam, die ik als zestienjarige in Paradiso live zag spelen. Voordien was muziek in mijn ogen altijd iets geweest voor weke bleekneusjes die niet konden voetballen. Al Stewart's meelbal 'Year Of The Cat' en het verzameld geneuzel van Supertramp verpestten eendrachtig mijn jeugd.
Tot die vrijdagavond, 30 september '77. The Jam schudde die avond als een natte hond de lome jaren zeventig van zich af en sleurde me de muziek binnen. 'This Is The New Art School!'. Pak aan Eagles! The Clash, The Damned, The Sexpistols, ze waren er ineens allemaal. En natuurlijk degene die model stond voor alle veranderingen, Iggy Pop. De energie, de agressie, alles samengevat tot een beukend en pulserend 'Lust For Life'.
Wat ik in die tijd nog voor volstrekt onmogelijk hield, was dat je die muziek ook zelf kon maken. Slechts voor anderen was er plek het podium. Want anders had je er toch zeker allang zelf wel op gestaan? Stomverbaasd was ik dan ook toen ik hoorde dat Ivy Green uit Hazerswoude kwam, en met eigen oren hoorde dat Tim Mullens een Leids accent had. Hun debuut elpee is welbeschouwd de enige ware - Nederlandse - punkplaat uit die tijd.

Het duurde na punk jaren voor ik een nieuwe, vergelijkbare verrassing meemaakte. In Ahoy nog wel. Ik was erheen gegaan omdat een vriendinnetje erheen wilde - overigens de beste reden om ergens heen te gaan - en stond op de tweede ring van het sportpaleis de volledige twee-en-een-half uur als aan de grond genageld. Al mijn theorieën over de ideale grootte van de zaal (klein!), de afstand van het publiek tot een artiest (klein!), allemaal konden ze op de helling na Bruce Springsteen live te hebben gezien tijdens zijn 'The River'-tour.

Rockmuziek werd in de jaren tachtig meer en meer tot een parodie. Uitgerekend Bruce Springsteen maakte, met het bombastische 'Born In The U.S.A.', een draak van een plaat, exemplarisch voor de teloorgang. Het waren sombere dagen.
Tot The Replacements met 'Let It Be' - "De titel gejat van The Beatles? Ik ken The Beatles niet eens!" aldus zanger Paul Westerberg - van zich lieten horen. Om met 'Tim' en het geweldige 'Pleased To Meet Me' de fakkel van de rock dwars doorheen die kille jaren te dragen, trots en onbegrepen.
Uit de donkere jaren van voor de punk herinner ik me slechts wat platen van Alice Cooper, van Rod Stewart - zijn 'I Don't Wanna Talk About It' is nog steeds een geheime favoriet -en een enkele verdwaalde Roxy Music of David Bowie-elpee. Dat ik 'Blonde On Blonde' van Bob Dylan in mijn lijst zet betekent dus zeker niet dat ik die plaat toen al kende, laat staan toen al waarderen kon!

Mijn eeuwlijst:
1. The River, Bruce Springsteen ('80)
2. Lust For Life, Iggy Pop ('77)
3. Pleased To Meet Me, The Replacements ('87)
4. Ivy Green, Ivy Green ('78)
5. Blonde On Blonde, Bob Dylan ('66)