Vanaf het moment dat ze twintig jaar geleden aan het firmament verschenen met hun luid punkende lofzang op bier en stripheld Rik Ringers hebben sommigen de Tröckener Kecks ogenblikkelijk en voor eeuwig in het hart gesloten. Jonge honden, de instrumenten nauwelijks machtig, die met gepast muzikaal disrespect een Kees De Jongen-achtige romantiek tentoonspreidden.
Okay, belcanto was het niet, de zang van frontman Rick de Leeuw. Maar wat was die grenzeloze overtuiging op het podium een verademing. En de teksten, die rechtstreeks spraken tot verloren zielen, gedroomde Johan Cruijffs en iedereen die stiekem wel eens een zwembadpasje waagt. Nog altijd is er druk internetgekibbel over wat nu precies het beste Kecks-nummer is. En dat men er niet uitkomt, is een goed teken.
Toch leek de groep de laatste jaren een langzame dood te sterven. De rauwe energie was op de plaat nauwelijks meer terug te horen, zeker niet op de laatste, 'Dichterbij Dan Ooit', en iets wezenlijks anders kwam er niet voor in de plaats. Daarbij vertrok ook nog eens de helft van de ooit zo hechte vriendenclub.
Maar zie, het is een waar mirakel, waarop zelfs de met de rode baretten getooide harde kern niet had durven hopen: de single 'Niemand Thuis' bezorgde de Tröckener Kecks een plaats in de hitparade, en hun nieuwe CD '>TK' (PIAS) mag gerust een wedergeboorte genoemd worden. Rock is het nog altijd.
Een stuk moderner maar niet geforceerd, subtieler maar geen moment zijig. De inbreng van de nieuwe muzikanten en producer J.B. Meyers geven '>TK' een muzikale rijkdom die nieuw is voor de Kecks, de liedjes zijn vrijwel allemaal sterk en beklijven onmiddellijk, met een glansrol voor opener 'Op De Vlucht' en het prachtige 'Winnaars, Verliezers'.
In die omgeving komt De Leeuws stem opeens een stuk genuanceerder uit de verf. En daarmee ook zijn teksten - beeldende, immer ontroerende verhaaltjes waar vrijwel iedereen in Nederland een lange punt aan kan zuigen.