Waarom?

'...en intussen bij ons aangeschoven de zanger van al dit fraais, fijn dat je hebt kunnen komen...'
De disc-jockey wenkt me plaats te nemen en babbelt er intussen lustig op los.
'...En ik denk dat ik namens vele van mijn luisteraars spreek als ik me afvraag waarom jullie ooit in het Nederlands zijn gaan zingen, want dat is toch een - op z'n zachts gezegd - vreemde keuze?"...'
Ik kijk hem niet-begrijpend aan en kijk vervolgens op de klok. Deze meldt me op treitertoon dat het programma nog op de kop af negenenveertig minuten gaat duren. Wedden dat straks ook nog de naam van de band ter sprake komt. Ik neem een slok koffie en zie de presentator ongemakkelijk heen en weer schuiven.
'Een stilte, op de radio!' zie ik hem verschrikt denken.
'Eh, deze vraag zal je toch al wel eens eerder gesteld zijn?'
Met zijn hand gebaart hij me te reageren.
'Of ben je nog aan het nadenken?' grapt de presentator zenuwachtig, om maar iets te zeggen te hebben. Het idee alleen al, dat iemand bij een radio-interview nadenkt voor hij iets zegt. Ik vraag me af wat er gebeurt als ik nu blijf zwijgen. Zet de arme man een plaat op, geeft hij de techniek de schuld? Of mij? Alles is op dit moment mogelijk.
Het zweet breekt hem uit. Hij wenkt de technicus aan de andere kant van de ruit beslissing te nemen, als ik hem plotseling te hulp schiet.
Met een zucht laat hij zich achterover zakken.
'Tja, zingen in het Nederlands...het blijft natuurlijk tot op zekere hoogte een scharrige bedoening, dat is waar'.
De presentator knikt me bemoedigend toe. Ik maak geluid, dus het gaat goed. Hij scharrelt wat door zijn papieren, op zoek naar de volgende vraag, waarschijnlijk die over de naam van de band.
Mijn gedachten dwalen af.
Volgende week ga ik Lou Reed interviewen. Zal ik het ook zo aanpakken?
'Zeg, Lou, waarom zing je eigenlijk in het Amerikaans?'
'Well, dat is een heel goede vraag. Ik oefen al jaren mijn Nederlands, ik spreek het veruit het beste van heel mijn vriendenkring en had op school al goede cijfers voor taal. Ik verras je dus waarschijnlijk niet als ik je vertel dat binnenkort de Nederlandstalige versie van 'Berlin' verschijnt!
'Logisch, Lou. Maar waarom eigenlijk die naam? "Lou Reed"?'
'Goeie vraag, wordt me veel te weinig gesteld, terwijl daar eigenlijk de sleutel van mijn carrière verborgen ligt! Ik was een jaar of twintig toen ik...'
De interviewer stoot me aan en ik realiseer me dat er nog altijd een stilte op de radio gevuld dient te worden.
'Weet je hoe het zit?'
Plotseling heb ik schoon genoeg van de laffe bescheidenheid die deze gesprekjes altijd zo tenenkrullend maakt.
'Veel liever dan een rockster nadoen wil ik diep in mijn hart zo ontzettend graag een rockster zijn!'
En - met de nukkige Lou Reed als lichtend voorbeeld - schuif ik mijn stoel naar achteren en loop met opgeheven hoofd de studio uit.