LES ABSENTS ONT TOUJOURS TORT
12 januari 2001, het nieuwe millenium is nu pas écht van start gegaan. Het is het kokette stadje Oudenaarde - diep weg in België, genesteld tussen de Schelde en de rand van de Vlaamse Ardennen - dat de eer en het genoegen te beurt valt om het eerste Kecksconcert van deze tijdspanne in huis te halen.
Aan wat mochten we ons verwachten? We wisten dat we voor die avond aan een schouwburgzetel (figuurlijk) gebonden werden, en konden alleen maar hopen dat de Kecks hun set dermate zouden aanpassen, kwestie van ons niet te veel jeuk in de benen te geven. Maar anderzijds zat Bibi nog steeds met die onuitwisbare indrukken van het swingpaleis dat Paradiso op 26/12 ll. was. Moeilijk, maar bon, soit, we zullen wel zien wat het wordt...
Dames en Heren: het was al prijs van bij de eerste noot! Zo klein het zaaltje was, zo groots en perfect het geluid!
Uiteindelijk was ik wel blij dat het halftime was, want het enige grote nadeel van theaterconcerten is, is dat een continue bevoorrading met vloeibaar brood of frisdrank beperkt wordt tot het half uurtje tussen de twee-akters. Onnodig te zeggen dat wij tegen die tijd zo ongeveer watjes konden spugen!
De aftrap voor de tweede helft werd gegeven met "Czaar Peterstraat". Dit nummer was voor menig Kecks-aficionado in de zaal al een heuse bekroning van de avond, maar er kwam nog veel meer moois.
De mooie momenten bleven elkaar opvolgen, het ene rustig en intens ("Niemand thuis", "Altijd voor het eerst", "Waaklied"), en dan weer eens ouderwets swingend ("Hart en ziel", "Geen kaart, geen plan, geen gids" en "Vanavond voor altijd"). Oh ja, beste lezers: hou er vanaf nu rekening mee dat Vlaanderen een nieuwe vorm gegeven heeft aan "Ik denk nooit meer aan jou" : de Whisperversion. In plaats van het intussen gebruikelijke kozakkenkoor, was het ditmaal een half dozijn angelieke stemmetjes dat de alternerende zang ter harte nam. Het is eens wat anders!
Als bisnummers mochten we dan nog eens genieten van "Twee" en "Meer niet". Verre van wat we gewoon zijn qua afsluiters, maar dit was dan ook een verre van gewoon concert! Dit was tederheid, passie, verdriet, houden van en nog veel andere emoties uit het leven, gelardeerd met links en rechts een streepje humor; een bewijs van liefde voor het métier zoals we tegenwoordig bij weinig andere bands dan de Kecks nog meemaken.
Aan de fans die afhaken omdat het een "zittend" concert is: u hebt ongelijk!
Merci. Dankuwel.
of: DE KECKS OP SCHOOT BIJ ADRIAAN BROUWER
Met >tk-nummers als fil rouge werd een rustige, mooi afgewogen set opgebouwd, die zich, bijna op het tedere af, naadloos naar een eerste finale werkte met "Amoureus gebied" en "Hakken in het zand". Nieuw en oud werden mooi met elkaar verweven. Zo passeerden onder andere "Wat goed is komt snel" (belgische primeur), "Op de Vlucht", "Veel te veel water" en "Deze ochtend" de revue, samen met oudgedienden als daar zijn: "Paradijs", "Het komt nooit meer goed" en "Dag zo mooi". Daartussen stond ook plots "Wat ze gaat doen", een van de nummers op de flipside van "Ik denk nooit meer aan jou". Mooimooi...
Tijdens de break had iedereen in ons gezelschap zoiets van "we zijn hier iets héél speciaals aan het meemaken...", maar verder dan die drie puntjes geraakten we op dat moment niet. Twee Mater Witbiertjes later besloten we om de eenzaat op de tot dan voorts lege eerste rij te gaan vervoegen. Een goede gok, want toen even later de organisator kwam sommeren om de voorste rijen te bevolken, hobbelde bijna de hele zaal naar beneden. Meer relaxed kan je een concert niet meemaken: onderuitgezakt in een fauteuil met het podium als voetenbankje!
Het werd ook stilaan duidelijk waarom we allemaal met het "dit is speciaal"-gevoel zaten: op dat podium stonden 5 gepassioneerde muzikanten. En net dat soort van bühne en publiek liet hen toe héél geconcentreerd met hun muziek bezig te zijn, zonder aan het plezier van musiceren te moeten inboeten. Zoiets positiefs voelt een publiek al van meet af aan, zodat de respons misschien wel iets minder uitbundig, maar daarom niet minder royaal was dan de muziek die zij ons brachten.
De absolute kippenvelmomenten van die avond waren voor mij "In Tranen" en vooral "Winnaars, verliezers", en aan de stilte in de zaal te meten was dit gevoel voor de rest van het publiek wederzijds. On-waar-schijn-lijk schoon, zucht...
Het loont wis en waarachtig de moeite om Tröckener Kecks eens op deze wijze te ondergaan, hen eens vanuit een ander perspectief te bekijken! Ik garandeer het, u zal aangenaam verrast zijn...
JO(ke)
